بررسي تومورهاي غدد بزاقي در مراجعين به بيمارستان لقمان حكيم در يك دوره ده ساله

سابقه و هدف: با توجه به اهميت مطالعات اپيدميولوژيك و همچنين عدم وجود مطالعات كافي در مورد تومورهاي غدد بزاقي در كشور، به منظور تعيين خصوصيات اين تومورها، يك مطالعه اپيدميولوژيك در يك دوره ده ساله بر روي 55 بيمار ايراني انجام گرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفي، اطلاعات باليني بيماران مبتلا به تومورهاي بزاقي مراجعه‌كننده به بيمارستان لقمان حكيم تهران از فروردين 1375 تا اسفند 1384 مورد بازبيني قرار گرفت. نقش عوامل مرتبط با آزمون T و كاي دو مورد قضاوت آماري قرار گرفت.يافته‌ها: تعداد 55 بيمار واجد شرايط وجود داشتند كه %55 آنها مرد و %45 زن بودند. تومورهاي بزاقي با شيوع بيشتر در دهه چهارم عمر مشاهده شده و ميزان بروز موارد بدخيم با افزايش سن افزايش يافت. شايعترين تومور در كل و همچنين شايعترين تومور خوش‌خيم، پلئومورفيك آدنوما بود و از ميان تومورهاي بدخيم، موكواپيدرموئيد كارسينوما بيشترين شيوع را داشت. شايعترين محل درگيري غده پاروتيد بود. درگيري غدد بزاقي مينور در اين گروه از بيماران مشاهده نشد.نتيجه‌گيري: نتايج به دست آمده در اين مطالعه كه بر روي بيماران ايراني مبتلا به تومورهاي غدد بزاقي صورت گرفت، با آمار گزارش شده در مورد ساير جوامع مشابهت فراواني دارد. در عين حال، در اين مطالعه شيوع كمتر تومور وارتين و همچنين نئوپلاسم‌هاي غدد بزاقي مينور نسبت به ساير مطالعات قابل توجه است.