مقايسه تجويز اكسي توسين وپروستاگلاندين اف دو آلفاجهت دفع جفت پس از القاي زايمان در تليسه هاي هلشتاين

Comparing the Effects of Oxytocin and Prostaglandin F2α Prescription after Labor Induction on Disposal of Fetal Membranes in Holstein Heifers

يكي از عوارض مهم القاي زايمان در گاوها و تليسه ها، جفت ماندگي پس از زايمان است كه باعث كاهش راندمان توليد مثلي در حيوان مي‌شود.در اين بررسي در 100 راس تليسه آبستن، القاي زايمان بوسيله دگزامتازون به همراه دوز لوتيولتيك پروستاگلاندين انجام گرفت. 40 راس تليسه از 100 راس، جهت بررسي و بدست آمدن نتايج اين تحقيق، انتخاب گرديدند و به دو گروه 20 راسي تقسيم شدند، و به هر يك از اين دو گروه بمنظور دفع جفت پروستاگلاندين و اكسي توسين به ترتيب با دوز 750 ميكرو گرم بر ميلي‌ليتر (3 ميلي ليتر) و 100 واحد بين‌المللي بصورت عضلاني تزريق شد. قابل توجه است كه هر كدام از اين دو گروه، خود به دو زير مجموعه ي 10 تايي طبقه‌بندي شدند. اين طبقه بندي بر اساس جنسيت گوساله هاي تازه به دنيا آمده بود.نتايج حاصل نشان داد درتليسه هايي كه پس از زايمان پروستاگلاندين دريافت كرده اند نسبت به تليسه‌هايي كه اكسي توسين به آنها تزريق شده است، بطور معني‌داري زمان دفع جفت كاهش يافته است، همچنين در تليسه‌هايي كه گوساله نر به دنيا آورده و پس از زايمان پروستاگلاندين دريافت كرده اند بطور معني‌داري كمترين زمان خروج جفت و تليسه‌هايي كه گوساله ماده به دنيا آورده وپس از زايمان اكسي توسين به آنها تزريق شده مدت زمان دفع جفت بطور معني داري بيشتر است.