پناهندگان مصر و شام در ايران و نقش آنها بر مناسبات ايلخانان و مملوكان*

با تشكيل دولت مغوليِ ايلخانان در چارچوبِ مرزهاي سياسي و نظامي ايران، در نيمه دوم سده‌ هفتم هجري / سيزدهم ميلادي، مناسبات خارجي اين حكومت تازه تاسيس با همسايگان، خود ـ مغول و غير مغول ـ به‌ويژه مماليك مصر در غرب ايران، در زمينه‌هاي گوناگون شكل گرفت. درگيري‌هاي مرزي و تنش ميان ايلخانان و مماليك در طول ساليان دراز به دلايل مختلف فزوني يافت. در اين ميان، تحركات گروه‌هاي فراري كه از قلمرو مماليك مصر و شام به سوي ايلخانان مغول مي‌گريختند و به آنها پناهنده مي‌شدند، در بروز و تشديد وضعيت جنگي ميان دو دولت از اهميت فراواني برخوردار است. محور اساسي پژوهش حاضر، بررسي علل تحركات و تاثيرات اين گروه‌هاي فراري و پناه‌خواه بر روابط دو جانبه‌ ايلخانان و مماليك با بهره‌گيري از شيوه توصيفي و تحليلي به اين موضوع است.