رابطه سرمايه گذاري خصوصي و رشد اقتصادي در ايران(با تاكيد بر مدل رشد اقتصادي درونزا)

چكيده: مدل رشد اقتصادي كه در آن موجودي سرمايه (خصوصي و دولتي) و سرمايه انساني لحاظ شده است، مبناي نظري اين مقاله را تشكيل مي‌دهد. پس از مطرح نمودن آزمون فرضيه در مورد بازدهي ثابت نسبت به مقياس، متغيرهاي مرتبط با سياست‌هاي اقتصادكلان به مدل افزوده مي‌شود. نتايج نشان مي‌دهد كه 1) تابع توليد كل از نوع بازدهي صعودي نسبت به مقياس است. 2) سرمايه‌گذاري خصوصي و دولتي و سرمايه انساني تاثير مثبتي بر رشد اقتصادي دارد. 3) سياست مالي، رشد واردات كالا و خدمات پس از دو وقفه و نسبت ارزش افزوده بخش نفت به توليد ناخالص داخلي تاثير مثبتي بر رشد اقتصادي دارد. 4) رشد نقدينگي، رشد ماليات و رشد صادرات غيرنفتي، تاثير معني‌داري بر رشد اقتصادي نداشته است. 5) آزادسازي تجاري تاثير منفي بر رشد اقتصادي داشته است.

Abstract: The theoretical base of this paper is the economic growth model that completed with capital stocks (private and public) and human capital. At the first, hypothesis test about constant returns to scale is studied, and then the related variables with macroeconomic policies are added to the model. The results show that 1) the aggregate production function exhibits increasing returns to scale, 2) private investment and public investment and human capital have a positive effects on economic growth, 3) fiscal policy, import of goods and services growth with a two-period lag and the share of the oil sector value added in total GDP have a positive effect on economic growth. 4) Liquidity growth, tax growth and exports of non oil goods growth have no meaningful effect on economic growth, and 5) Liberalization of trading has a negative effect on economic growth.