تحليل محتواي هويت ايراني در داستان سياوش شاهنامه فردوسي

هويت از زماني شكل مي‌گيرد كه فرد از خود مي‌پرسد «كيستم»؛ بنابراين مسيله هويت را مي‌توان مسيله «معنا» دانست. در حقيقت انسان با پرسش از «كيستي» به دنبال پي بردن به معناي خود است؛ اين معنا بر مبناي تشابه با آنهايي كه مانند فرد هستند و تفاوت از غير يا ديگراني كه مانند او نيستند شكل مي‌گيرد. فارغ از جامعه‌اي خاص چون ايران، «حماسه‌ها و اسطوره‌هاي ملي» يكي از عناصر مهم هويتي و متمايزكننده جوامع به شمار مي‌آيند. شاهنامه فردوسي به‌عنوان شناسنامه ملي جامعه ايراني و دربردارنده بخش عمده‌اي از اسطوره‌ها، حماسه‌ها و تاريخ جامعه ايران همواره انتقال‌دهنده بخش عمده‌اي از عناصر هويت جامعه ايراني تا به امروز بوده است. هويت ايراني به معناي دلبستگي عاطفي و تعهد نسبت به ميراث فرهنگي، ميراث سياسي و تبار مشترك ايراني است. اين نوشتار، معناي هويت ايراني را با استفاده از روش تحليل محتوا در داستان سياوش از شاهنامه فردوسي جستجو كرده و به اين نتيجه دست يافته است كه هويت ايراني در مقابل انيراني بازشناسي مي‌شود. در اين داستان ساير مولفه‌هاي فرهنگي و تبار مشترك در لايه‌هاي بعدي هويت ايراني جاي مي‌گيرند.