بررسي استناد به آيات قرآن در مباحث كلامي كتاب احقاق الحق از منظر سياق (مورد مطالعه رويت خدا)

متكلمان اماميه، اشاعره و معتزله عقايد خويش را به همراه استناد به آيات قرآن دركتاب هايشان بيان كرده و حتي در محكوم كردن يكديگر ازآيات بهره جسته اند. اين پرسش وجود دارد كه آيا صاحبان مذاهب كلامي در استفاده از آيات قرآن به انواع سياق آيات توجه داشته اند و آيا سياق آيات مي تواند برداشت هاي مختلف را پوشش دهد؟ علامه شوشتري در احقاق الحق كلام شيعي را از علامه حلي و كلام اشعري را از روزبهان آورده و در آخر به اثبات عقايدكلامي شيعه و نقد گفتار روزبهان مي پردازد. در گفتار هر يك استناد به آيات موجود است. اين پژوهش درصدد است استناد هر سه متكلم به آيات را در بحث رويت خدا، از منظر سياق آيات بررسي نمايد. ضمن جستجو روشن مي شود كه روزبهان در استنادش به آيه 143/ اعراف در بحث رويت خدا خطا رفته و آن را جسماني معنا كرده و ديدگاه كلامي اش را حمل بر آيه نموده است. علامه حلي و قاضي شوشتري نيز به دليل اهتمام به ابطال نظر او و اشاعره از سياق آيه تا اندازه اي غافل شدند.