پاگشايي قهرمان در حماسه هاي اسطوره اي

The Hero’s Initiation in Mythical Epics

پاگشايي، در گسترده‌ترين معناي آن، پسِ پشت نهادنِ آزمون‌هاي سخت و دشوار است كه هر انساني از گاه زادن تا به هنگام مرگ، خواسته و ناخواسته براي رسيدن به رشد و بالش رواني و اجتماعي انجام مي‌دهد، و اگر در بستر اسطوره‌شناختي كاويده و گزارده آيد، مرگي نمادين و زادني ديگرباره از آن به دست خواهد آمد. در اين جستار، اين آيين را با دو رويكرد روان‌شناختي و جامعه‌شناختي مي‌‌گزاريم و روشن مي‌سازيم و با كندوكاوي در حماسه‌هاي اسطوره‌اي، به‌ويژه شاهنامه، گونه‌هاي پاگشايي يك قهرمان اسطوره‌اي را بَرمي‌رسيم و گزارش مي‌نماييم. چنين نگرشي به آيين پاگشايي و همچنين قهرمان، نوآيين و بي‌پيشينه مي‌نمايد.

Initiation, in its broadest sense is the proper performance of the expected and unexpected trials of life, since the very birth of an individual up to his death in order to lead him to his psychological and sociological maturity. In the domain of mythology, initiation ends in a symbolic death and rebirth. This article by following a double approach of psychology and sociology investigates the mythical epics, particularly those of Sh?hn?me, and describes the initiation forms of the mythical heroes. We believe that such an approach to initiation has no previous records.