تحقيقي در رشوه و حكم فقهي آن

A Research in Bribery and its Commandment in Fiqh

در فقه و حقوق اسلامي مالك‌شدن مالي به اسباب شناخته شده مثل تجارت، اجاره، جعاله، صلح، هبه، ارث و... مربوط مي‌شود به اينكه شخصي مالي را به ديگري بدهد تا به نفع او قضاوت كند و يا به اعتبار سمت و منصبي كه دارد حقي را باطل جلوه دهد و باطلي را حق بنمايد و به ناحق اعطاكننده را بر صاحب حقي مقدم دارد، كاري نامشروع انجام داده، و گيرنده آن هم مالك نمي‌شود. در مقاله حاضر ضمن بيان تفاوت بين رشوه و هديه و اينكه ماهيت بعضي هداياي ادعايي گاهي همان رشوه است به ادله حرمت اين عملكرد با استناد به كتاب و سنت پرداخته شده و با ذكر نمونه‌اي از موارد در صدر اسلام ممنوعيت آن مشخص گرديده است.

In Islamic jurisprudence and law, right possession comes from trades such as Ijara, Jualla, Sulh, Hiba, and Irth and etc. accordingly, if someone gives money to others to judge in his favor, or expects grantee to express something wrong as a right, or unlawfully prefer endower to the others, has done something wrong that is not a right reason of possession. Stating the difference between bribe and gift in this essay and the fact that some claimed gifts are bribe in nature, we will review the arguments of prohibition of bribery, invoking Quran and tradition of Prophet and Imams with studying an early Islam case.