بررسي كشتارگاهي بيماري تيلريوز گاوي درشهرستان سنندج

A Survey of bovine Theileriosis in carcases of sanandaj slaughterhouse

تيلريوز يكي از بيماريهاي شايع درمانگاهي ويكي ازعلل مرگ و مير نشخواركنندگان در مناطق بومي ازجمله ايران است. لاشه كشتاري وضمايم اين دامها نيز قابل مصرف نبوده وحذف ميشوند. اين مطالعه براي تعيين فراواني آلودگي گاوهاي كشتار شده در كشتارگاه سنندج به انگل تيلريا درسال 1385 انجام گرفت. از 252 راس گاو كشتاري كه عقده لنفاوي متورم داشتند (تيلريا باعث تورم عقده لنفاوي در گاو مي‌شود) گسترش عقده‌هاي لنفي تهيه گرديد و فرم شيزونت تك ياخته (اجسام آبي كخ) در آنها جستجو شد. در اين مطالعه 26 مورد (3/10%) مثبت بودند. بيشترين تعداد آلودگي به تيلريا در ماههاي خرداد (32%) ،تير(16%) ومرداد(20%) ديده شد ولي در ماههاي بهمن واسفند هيچ موردي مشاهده نگرديد. از نظر سن ابتلا ، جنس و نژاد دامهاي آلوده نيز تفاوت معني داري وجود داشت. بيشترين موارد بيماري درگروه سني بالاي چهار سال (66%) جنس ماده(77%) و نژاد دورگ (54%) ديده شد. ازآنجاييكه كشتار دامهاي ماده در سنين بالا وپس از عمر اقتصادي آنها مي باشد در نتيجه مدت زمان طولاني تري در معرض آلودگي قرار ميگيرند وفرصت بيشتري براي بروز بيماري دارند به همين دليل موارد بيماري در سنين بالا ودر جنس ماده بيشتر است.در مورد نژادها نيز نيز علت فراواني آلودگي در نژاد دورگ اين است كه مراقبت از دامهاي نژاد اصيل بويژه واكسيناسيون و سم پاشي به مراتب بيشتر ودقيقتر از بقيه انجام مي‌گيرد و در صورت ابتلا به بيماري سريعا" درمان ميشوند. از سوي ديگر دامهاي نژاد بومي به بيماريهاي انزيوتيك مقاومت بيشتري نشان ميدهند و كمتر مبتلا مي‌شوند در نتيجه دامهاي نژاد دورگ كه نه مراقبت دامهاي اصيل را دارند ونه مانند دامهاي بومي مقاوم هستند بيشتر به بيماري مبتلا مي‌شوند