گفتمان امام خميني و شالوده‌شكني غرب گرا

پرسشي كه اين مقاله تلاش دارد پاسخگوي آن باشد اولاً، اين است كه امام خميني چه نگرشي نسبت به گفتمان غربگرا دارد، و ثانياً، اينكه آيا ايشان جايگزيني در مقابل گفتمان غربگرا مطرح مي‌كند يا خير. در پاسخ، با پذيرش اين فرض كه گفتمان روشنفكران غربگرا تحت تاثير انديشه مدرنيته قرار دارد، گفتمان امام خميني به شالوده شكني گفتمان غربگرا و در سطحي بالاتر به شالوده‌شكني خود بنياني تفكر غربي مي‌پردازد. در شرايطي كه هيچ يك از گفتمان‌هاي مدرنيته قادر نبود پاسخگوي مسايل جامعه ايراني باشد امام خميني با احياي گفتمان اسلام گرايي و شالوده شكني از گفتمان غربگرا قرايتي بديع از هستي، انسان و دين ارايه داد كه مي‌توان آن را در قالب گفتماني كه نه ريشه در مدرنيته غربي و تفكر وابسته به آن دارد، و نه متاثر از موج نسبي‌گرايي و نهيليسم پست مدرني، و نه سنّت‌گرا و نوستالوژيك است، مطرح كرد. اين گفتمان، گفتماني برخاسته از متن اسلامي ـ ايراني است كه غايتي متعالي براي انسان آشفته و افسرده عصر جديد به ارمغان آورده است و رسيدن به معرفت الهي و انسان كامل را مطرح مي‌كند، امري كه در گفتمان غربگرا مغفول مانده بود. امام‌خميني تقابل‌هاي دوتايي گفتمان غربگرا نظير علم/دين، حاكميت مردم/حاكميت خدا، ايران/اسلام، عقل/وحي، قانون/شريعت و... پايان داد. در مجموع، ايشان با بازتعريف رابطه هستي، انسان و دين گفتماني ايجاد كرد كه بتواند ضامن سعادت آحاد جامعه باشد.