جايگاه قاعده اضطرار در بررسي فقهي درمان ناباروري

The Status of the Principle of Duress in a Jurisprudential Study on the Therapy of Infertility

اضطرار يكي از عناوين ثانويه است كه با وجود آن، حرمت فعل حرام، مرتفع و مجازات آن منتفي مي‌گردد و در واقع، انجام آن فعلِ حرام، مباح و حلال مي‌شود. اضطرار عبارت است از: واقع شدن شخص، تحت شرايط و موقعيت تهديدآميز دروني و طبيعي كه خروج از آن شرايط و موقعيت، مقتضي ارتكاب فعل حرامي باشد. يكي از موارد عروض عنوان اضطرار بر موضوعات فقهي، درمان ناباروري است؛ يعني اگر نازايي براي زوجين تا اندازه‌اي ايجاد مشكل كند كه درمان آن، ضروري تشخيص داده شود، بنابر قاعده اضطرار (الضرورات تبيح المحظورات) ارتكاب به برخي از مقدمات درمان ناباروري كه حرام است (از قبيل نگاه و لمس حرام) به‌عنوان حكم ثانوي، آن هم در حد ضرورت، مباح و حلال مي‌گردد. تحقيق حاضر به بررسي جايگاه قاعده اضطرار در درمان ناباروري مي‌پردازد.

Duress in one of the secondary titles which removes the prohibition of a permitted behaviour and its punishment and in fact, conducting that act will become permitted. Duress is defined as a situation getting ride of which necessitates committing a prohibited conduct. One of the subjects concerning duress in jurisprudential issue is therapy of infertility. If infertility of the couples make so much difficulty whose therapy is realized as essential, commission of some preliminary behaviours which are prohibited based on a secondary rule such as looking at or touching will become permitted. This research deals with the status of the principle of duress in the therapy of infertility.