فزون از خويش ملاحظاتي بر سيصد بيت نسخت دفتر اول مثنوي

Molaana a saint and beyond

به دشوار نيز نمي‌توان غير از مولانا جلال‌الدين، انساني را يافت كه با هياتي همچون هر انسان ديگر، دانشي برتر از هر‌آنچه گفته‌ايم و شنيديم و خوانده‌ايم داشته باشد؛ او كه قرعه فال به نامش زده بودند و ديدگانش به نعيم و مُلكي كبير افتاده بود، از نطق همچون اناري متراكم بر خود مي‌شكافيد و همچون موري پرتوان و مُصرّ، باري افزون بر تاب انساني بر دوش مي‌كشيد: يك زمان بگذار اي همره ملال در بيان نايد جمال حال او چون كه من از خال خوبش دم زدم همچو موري اندرين خرمن خوشم تا بگويم وصف خالي زآن جمال هر دو عالم چيست عكس خال او نطق مي‌خواهد كه بشكافد تنم تا فزون از خويش باري مي‌كشم اين مقاله، ملاحظاتي است بر 300 بيت نخست دفتر اول مثنوي با شرح و تفسيري بر برخي از ابيات و حدس‌هايي درباره بعضي تعبيرهاي مولانا.

Maybe it is not going to be possible to find a man more knowledgeable and wise than Molaana lalaledin in the past nor in future. He was blessed and he wanted to share that with us in his own brilliant uniqlʹ~ way. his poems which have let us know that he bared being not only a human but a saint as well. this essay is focusing on the first thirty verses of his first book along with some of their explantion and interpretation and some possible suppositions about Molaanaʹs own interpretation on the subject.