نقد نظريه عدمي بودن شرور

Criticism of the doctrine of “inexistency of evils”

از موضوعات بسيار مهم و پردامنه در قلمرو فلسفه دين، معضل شرور است كه الهيون در طول تاريخ پاسخ‌هاي گوناگوني به آن داده‌اند. نظريه «عدمي بودن شرور»، يكي از پاسخ‌هايي است كه بعضي فيلسوفان الهي غربي و تمام فيلسوفان مسلمان مطرح كرده‌اند. مقاله پيش رو دو هدف كلي را پي مي‌گيرد: 1.نقد و بررسي نظريه پيش‌گفته و اثبات اين كه: اولاً، اين نظريه، تاثير چنداني در حل معضل شرور ندارد؛ ثانياً، برخي شرور كه فيلسوفان مسلمان، آنها را شر بالذّات‌ ناميده‌اند، وجودي‌اند، نه عدمي (مانند ظلمت، مرگ و اَلَم).2.شناساندن نظريه نگارنده كه معتقد است امورِ عدمي شرّ بالذّات نيستند، بلكه شرّ بالعرض‌اند و تنها يك شر بالذّات وجود دارد كه آن هم امري وجودي است، نه عدمي.

One of the most important and disputable problems in philosophy of religion is “the problem of evil”. At the course of the history, theologians have put forward different solutions to this problem. One of them which have been propounded by some western philosophers and almost all Islamic philosophers, is called the doctrine of “inexistency of evils” So the main purpose of this article is as follow: 1. Criticizing of this doctrine and showing that: firstly, it cannot effectively solve the problem of evils; Secondly, some of those evils that Islamic philosophers called them evils per se, are concrete beings, not mere privations; such as darkness, death and pain. 2. Here I want to say that: even this inexistent (privation) are not evils per se, but evils by accident and there is only one evil per se that is concrete being, not mere.