انسان باوري و برخي از كاركردهاي آن در شعر احمد شاملو

Humanism and some of its aspects in Ahmad shamlu’s poems

شاملو شاعري انكار ناپذير و انديشمندي برجسته و از مهمّ ترين رهگشايان شعر معاصر فارسي پس از نيماست. مهمّ بودن او از يك سو به سبب پديد آوردن نوعي شعر فارسي است كه به شعرسپيد معروف است و از سويي ديگر به تاثير كلامي و گفتار او مربوط مي‌شود كه كمتر شاعري در زمان حيات خود به چنين امكان و موقعيّتي دست يافته است . يكي از برجسته‌ترين مشخّصه‌هاي شعر شاملو در حوزه ي محتوا و انديشه، مضامين انساني و اجتماعي است. صميميّت شاملو به انسان و عواطف او ، نتيجه ي مستقيم زندگي و تجربه‌هاي شخصي اوست. درواقع، هسته ي اصلي و مركزي شعر شاملو ، مردم هستند و ارزش‌هاي انساني؛ آن هم انساني آزاد با شور و هيجان و عشق . در مقاله ي حاضر، برخي از عناصر انسان باوري در سروده‌هاي احمد شاملو باز خواني و بررسي مي‌شود.

One of the most prominent features of Shamlu’s poems concerning content and ideas, is human and social themes. Shamlu’s intimacy to human and his emotions, are the direct result of his personal life and experiences. Indeed, the central core of Shamlu’s poetry consists of People and human values, that is, free human with passion and love. The present article, some elements of human-confidence, are investigated in Ahmad Shamlu,s poetry.