آموزه هاي تربيتي ملوك در شعر ملِك

Moral Advices of Rulers in Bahar’s Poems

شعر در بين ايرانيان از اهميت بسياري برخوردار است؛ چنان كه اغلب فرمان روايان در گذشته از شعر و شاعر به عنوان سلاحي براي منافع خود استفاده مي كردند؛ با آغاز جنبش مشروطيت نگرش شاعران به حكمران و مسايل اجتماعي دگرگون شد. ملك‌الشعراي بهار برجسته ترين شخصيت ادبي – سياسي و بهترين نمونه اين دگرگوني به شمار مي رود. شعر او آكنده از آموزه هاي اخلاقي و تعليمي است؛ آموزه‌هايي همچون دادگري، بخشش، ايثار و مهرباني و امثال آن كه به قصد بيداري فرمان روايان از خواب غفلت و برحذر داشتن آنان از خودسري و ستم سروده شده است. اين آموزه‌ها آن چنان متنوع و گسترده اند كه زواياي گوناگون عرصه حكمراني را در بر مي گيرند. شاعر بر اساس فرهنگ الهي و اسلامي، دادگري و عدالت را محور تعاليم خود قرار مي‌دهد و آن را مايه سعادت دو جهان معرفي مي كند؛ همچنين وي تحقق ارزش‌هاي معنوي و كمال انسان را در فضاي استبداد امكان پذير نمي داند. ريشه آموزه هاي تعليمي بهار را بايد در تعاليم دين مبين اسلام و فرهنگ و تاريخ ايران باستان جست كه با درايت، دل سوزي، شجاعت و هنر او همراه است

For Iranians, Poetry is so important that most of rulers have used poetry as a tool for their aims. However, at the start of parliamentary movement, the poets’ view towards rulers and social issues changed. Malek Al Shooaraye Bahar is the most prominent literal – Political figure and the best example of this evolution- His poem is brimful of moral and didactic tips such as justice, Forgiveness, devotion and so on which has been written to awaken rulers from ignorance. These teaching advices cover the various aspects of governorship due to their variety. This poet has focused on justice based on Islamic culture. He introduced it as prosperity of the two worlds. While spiritual values and human perfection are not obtained in tyranny, we must seek the Bahar’s didactic advices in Islamic teaching as well as in the history of ancient Iran which is accompanied by his insight, sympathy, bravery and art.