بازبيني حالت مطلق در ساخت كنايي (ارگتيو)

Checking Absolutive Case in the Ergative Structure

اين مقاله به بررسي سازوكارهاي دخيل در بازبيني حالت مطلق بر روي مفعول بند متعدي و فاعل بند لازم در ساخت كنايي مي پردازد. نخست دو رويكرد كمينه گراي غالب به اشتقاق ساخت كنايي (الف) حالت مطلق به مثابه حالت بي نشان و (ب) حالت مطلق به مثابه حالت فاعلي معرفي ميشود. سپس با استناد به شواهدي جديد از اشتقاق نحوي افعال مركب لازم در زمان گذشته در زبان كردي و به تبع آن، با بررسي نحوه بازبيني حالت مطلق در اين گونه ساختها استدلال ميشود كه رويكرد (ب) به ساخت كنايي از كفايت تجربي و نظري بالاتري برخوردار است و اين به نوبه خود تلاشي در راستاي ارايه اشتقاق نحوي طبيعيتر براي ساختهاي كنايي به شمار ميرود.

This paper investigates the nature of Absolutive case and the syntactic mechanisms underlying its licensing. To this end, two recent minimalist approaches to the syntactic derivation of ergative structure will be introduced. Drawing on evidence from the syntactic derivation of clauses with intransitive complex predicates in Kurdish, it will be established that the Absolutive case is checked by the head of the Tense Phrase (T°). Thus construed, the chain of argumentation in this paper favors an approach to ergative structure where Absolutive case is treated on a par with Nominative case.