تحليل و تبيين جايگاه «جلا و استجلا » در عرفان اسلامي

Analysis and Explanation of Jala and Estejla in Islamic Mysticism

چكيده: جلا و استجلا دو اصطلاحي است كه در عرفان اسلامي بيانگر ظهور و بروز خداوند در ممكنات است. جلا يعني ظهور حضرت حق در غير خود، و استجلا همان فزوني جلا است. اين مقاله با استناد به متون اصيل عرفاني و برخي آيات و روايات و حتي فلسفه اسلامي به بررسي لغوي و اصطلاحي اين دو اصطلاح، و به نوعي تبيين مصاديق و چگونگي ظهور آن پرداخته است. نگارنده با بررسي موضوع مقاله به اقوال عارفان بزرگ نيز نظر داشته و ضمن مقايسه اقوال، ضعف و قوت آنان نيز در حد گنجايش مقاله بيان شده است، آن گاه به تبيين دقيق جايگاه «جلا و استجلا » در نظام آفرينش و چگونگي به كمال رسيدن اين دو، و ارتباط بين «جلا و استجلا » را بررسي كرده است كه آيا كمال جلا همان استجلا خواهد بود و يا اينكه هر يك از «جلا و، استجلا ، كمال جلا و كمال استجلا » مصاديق خاص خود را دارد.

Abstract: Jala and Estejla are two concepts in Islamic mysticism which explain the manifestation and epiphany of God in possible things. Jala means manifestation of the Absolute Truth in other than Himself and Estejla means excessive manifestation. Attempts have been made in the present paper to study the literary and mystical meanings as well as some of their referents and the way of their manifestation on the basis of the genuine mystical texts, some Quranic verses, traditions and even Islamic philosophy. Also the sayings of great mystics have been critically studied in the present article. Moreover the following issues have been explained in the present research: the status of Jala and Estejla in the creation system, the way of perfection of these two, the relationship between Jala and Estejla, whether the Jala perfect is the estejla perfect or whether the Jala perfect and Estejal perfect have their own distinct referents.