فرانكنشتاين يا پرومته: تحقيق در باب ذات‌گرايي در تكنولوژي پزشكي

Frankenstein or Prometheus: A Study on Essentialism in the Realm of Medical Technology

قول به ماهيتي مستقل از اراده آدميان براي تكنولوژيِ، از سوي هر انديشمندي كه ارايه شود، تاثيرات درازدامني بر كل منظومه تاملات او درباره تكنولوژي بر جاي مي‌نهد. هايدگر را در زمره قايلين به ماهيت مستقل براي تكنولوژي (ذات‌گرايان يا essentialists) آورده‌اند. راي هايدگر به اين ماهيت، موكد و سازگار با ساير پاره‌هاي تفكر او در باب تكنولوژي است. اين قول حتي تا نهايت فلسفه‌ورزي او درباره تكنولوژي يعني آنجا كه راهي به‌سوي رهايي از گشتل تكنولوژي مي‌جويد، جاري است. مقاله حاضر سعي بر آن دارد كه ادله و شواهد عرضه‌شده درباره اين موضوع از سوي هايدگر را بر تكنولوژي پزشكي جاري سازد. آنگاه به نقدهايي كه ممكن است بر اين ادله و شواهد وارد شوند، مي‌پردازد. جستن بنيادهاي آراي هايدگر در باب تكنولوژي در نخستين اثر كلاسيك وي ـ هستي و زمان ـ مطمح نظر مقاله بوده‌ است.

Believing in a human will independent ‘essence’ for technology, will have far reaching implications for a thinker’s whole reflections on technology. Heidegger belongs to the camp of philosophers (so called ‘essentialists’) that believe in a such essence Until achieving to the ultimate aim of his thinking about technology – getting rid of Gestell – Heidegger continues to emphasize on this essence. In this essay I at first will try to correspond the reasons that Heidegger holds in favor of attaining a essence by technology with medical technology. Then I will discuss those critical standpoints with which Heidegger’s view could be confronted them.