اخلاقيات در غزليات بيدل

Ethical Principles in Bidel Dehlavi’s Ghazals

ادبيات فارسي اقيانوس بي‌كراني از موضوعات و مفاهيم بلند آرماني و انساني است و در ميان ادبيات ملل به همين دليل از اهميت ويژه‌اي برخوردار است و از انواع ادبي حماسه، غنا، مرثيه، مدحيه، وصفيه و بسياري از نوع‌هاي ديگر بهره‌مند است. يكي از مهمترين اركان ادب فارسي پرداختن به مسايل انساني و آرماني است كه ادب نفس از مهمترين آنها به شمار مي‌رود. اخلاقيات كه ريشه در باورهاي تاريخي – اعتقادي دارد همواره مورد توجه و عنايت بسياري از شاعران و نويسندگان بوده است ولي نوع پرداخت و نحوه بيان در آنها يكسان نيست و موضوعات نيز به دليل تنوعي كه در اين مقوله وجود دارد بسيار است. همچنين نوع قالبهاي شعري نيز در پرداختن به مسايل اخلاقي و معرفتي مهّم است. اين مقاله مي‌كوشد تا موضوع اخلاق را در شعر بيدل بررسي نمايد؛ موضوعي كه كمتر بدان پرداخته شده است، بويژه در غزل‌هاي بيدل كه همواره به پيچيدگي زباني و معنايي مشهور است.

The Persian literature brims with utopian and humane topics which have given it a special place in the world literature. It enjoys different forms of poetry, including epic, lyric, elegy, eulogy and so on. Moreover, it mainly addresses utopian and humane issues, in particular the moral decency. Rooted in historical-ideological beliefs, ethics and its principles have attracted the attention of many poets and authors to different degrees. The poetic form also influences the manner in which the ethical and epistemological issues are addressed. This article seeks to study ethics and its principles in the ghazals composed by Bidel Dehlavi. Unfortunately, they have not been properly addressed in his poems, in particular his ghazals which are known for verbal and semantic complexity.