مطالعه هفت بعد پاسخگويي در بيمارستان‌هاي آموزشي: يك مطالعه كشوري

Seven Dimensions Of Accountability In Iran’s Teaching Hospitals: A National Study

زمينه و هدف: پاسخگويي فرايندي است كه تمام سازمان‌هاي خدماتي اعم از بيمارستان‌ها نيازمند اجراي آن به منظور مشروعيت بخشيدن به فعاليت‌هاي خود مي‌باشند، به همين منظور اين پژوهش به مطالعه هفت بعد پاسخگويي در بيمارستان هاي آموزشي كشور پرداخته است. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي- تحليلي از نوع همبستگي، در نيمه دوم سال 1390 در 5 بيمارستان بزرگ آموزشي درماني در 5 نقطه از كشور انجام شده است. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته با هفت بعد(اخلاقي، فرهنگي، مالي، عملكردي، قانوني، اطلاع رساني و ساختاري) و 24 گويه جمع آوري و با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي و با استفاده از نرم افزارSPSS نسخه 16 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. يافته ها: تعداد كل افراد مورد مطالعه 454 نفر بود. بيشترين(1/40 درصد) و كمترين(8/6) سن افراد مورد مطالعه در گروه سني 29-21 سال و بالاتر از 50 سال بود. يافته هاي پژوهش ميانگين بعد ساختاري را با بيشترين(97/0 ±54/3) و بعد اطلاع رساني را با كمترين ميانگين(96/0±45/3) نشان داد. امتياز ميانگين پاسخگويي بيمارستان شهر رشت با بيشترين(61/0±99/3) و بيمارستان شهر تهران با كمترين ميانگين(67/0 ±02/3) بود. همبستگي بين تمام ابعاد مورد مطالعه تاييد و ميانگين كلي پاسخگويي در بيمارستان هاي آموزشي كشور متوسط به بالا ارزيابي گرديد. نتيجه‌گيري: نگرش بيماران نسبت به پاسخگويي بيمارستان هاي آموزشي كشور متوسط به بالا بوده است. لذا به نظر مي‌رسد دفتر يا واحدي به نام پاسخگويي و اعتبار بخشي و مميزي مستمر ابعاد آن به منظور پيشبرد اهداف عالي بيمارستان، امري ضروري است.

Background and Aim: Accountability is a process by which all service organizations including hospitals are required to legitimize their activities. This research aims to study the seven aspects of accountability in Iran’s teaching hospitals. Materials and Methods: This is a cross-sectional analytic study performed in the second half of 1390 in five major medical-educational hospitals in 5 points of the country. A research-made questionnaire with seven dimensions (ethical, cultural, financial, operational, legal, informational, and structural) was used. The collected data were analyzed using descriptive and inferential statistics. Results: The total number of subjects was 454, of whom 45.6% were males and the rest were females (n = 247). They were mostly (40.1%) in the age group of 21- to 29-year-olds, and the least figure (6.8%) pertained to those older than 50 years of age. The average mean of structure turned out to be the highest (3.54 ± 0.97) and the informational dimension had the lowest (3.45 ± 0.97). The average accountability score was the highest in Rasht hospital (99.3 ± 0.61) and the lowest in Tehran hospital (3.02 ± 0.67). The correlations between all dimensions were confirmed. Moreover, accountability as evaluated in the studied educational hospitals was above average. Conclusion: Patientsʹ attitude towards accountability in Iran’s teaching hospitals was assessed to be above average. The findings show that an office or a unit for accountability, validation, and continuous audit of its dimensions is essential to advance the high goals of the hospitals. Key words: Accountability, Teaching Hospital, Iran