تحليل فرآيند نشانه- معناشناختي فرهاد در منظومه‌ي

- A Pantheist Reading of ʹMirrorʹ in Bidel’s Ghazals

چكيده نشانه- معناشناختي از جمله نظريه‌هايي است كه موجب مي‌شود نظام ايستا و مكانيكي نشانه‌شناسي ساخت‌گرا به نظامي سيّال تبديل گردد. اين نظريه برپايه‌ي اصول پديدار شناختي و جريان يابي نشانه‌ها قرار دارد و مي‌كوشد تا تبيين كند كه چگونه نشانه‌اي با برخورداري از نظام‌هاي معنايي، در روند نشانه‌پذيري و معنايابي متكثّر قرار مي‌گيرد. همچنين آشكار مي‌سازد كه عامل انساني چطور و چگونه تاثيري را در رابطه سازي بين دال و مدلول به وجود مي‌آورد. اين مقاله از رهگذر اين نظريه تلاش مي‌كند تا پاسخ مناسب اين پرسش‌ها را بيابد كه: چگونه فرهاد در مسير نشانه‌پذيري متكثّر و معنايابي‌هاي عميق واقع مي‌شود؟ و خسرو در اين رويكرد چگونه شرايطي دارد؟ و چرا فرهاد پايگاهي مرجع و اسطوره‌اي مي‌يابد؟ و خسرو به نشانه‌اي نازل و فرو كاسته تبديل مي‌شود؟