قاعده بهينه براي سياست پولي با فرض پايداري تورم: مورد ايران

An Optimal Rule for Monetary Policy with Inflaiton Persistence: The Case of Iran

امروزه استفاده از قواعد پولي به جاي سياستهاي اختياري و صلاحديدي به عنوان راهي در جهت افزايش اعتبار سياستگذار و اثربخشي سياستهاي پولي به حساب مي‌آيد و ارجحيت هدايت سياست پولي از طريق يك قاعده پولي، تحت شرايطي توسط محققين به اثبات رسيده است. در اين تحقيق به دنبال استخراج قاعده بهينه پولي در ايران هستيم به طوري كه هدف مياني سياست پولي طوري كنترل شود كه كمترين خسارت و بالاترين سطح رفاه را به دنبال داشته باشد. بدين منظور از يك مسيله بهينه‌يابي پويا با هدف حداقل كردن تابع زيان بانك مركزي، شامل مجموع مربعات شكاف محصول و تورم با قيد محدوديت مكانيسم انتقال سياست پولي استفاده مي‌شود. از آنجا كه وجود مسيله پايداري تورم در ايران توسط مطالعات مختلف به اثبات رسيده است، در اين مقاله تابع زيان بانك مركزي با فرض وجود پايداري تورم در نظر گرفته شده و قاعده بهينه با استفاده از تكنيك برنامه‌ريزي پويا استخراج گرديده است. مقايسه مجموع زيان بانك مركزي در حالت اجراي قاعده بهينه استخراج شده و شرايط واقعي نشان مي‌دهد كه قاعده حاصله توانسته است سطح رفاه اجتماعي را افزايش دهد و بنابراين استفاده از قاعده بهينه بر سياست صلاحديدي بانك مركزي ارجحيت دارد.

The main goal of this paper is to derive an optimal rule for monetary policy in Iran. To do so, we estimate the monetary transmission equations and derive the optimal rule by using the dynamic programming method. Our dynamic optimization problem is to minimize the central bankʹs loss function subject to the transmission mechanism equations. We have modified our loss function to include inflation persistence as well. Using the growth rate in broad definition of money, M2 as our control variable, we estimate the transmission mechanism equations and derive the optimal monetary rule. Our findings indicate that the optimal monetary policy rule can decrease welfare losses and hence is a welfare improving policy. This means that the use of monetary rule is superior to discretionary policy in the case of Iran.