تاثير مداخله بازي درماني عروسكي بر مهارت هاي ارتباطي كودكان درخودمانده

مقدمه:اتيسم يا درخودماندگي يكي از اختلالات فراگير رشد است كه با ويژگي ها و آسيب هاي شديد و نافذ در تفكر،رفتار،احساس،زبان ، و ارتباطي شناخته مي شوند، پژوهش حاضر جهت بررسي تاثير مداخله بازي درماني عروسكي بر مهارت هاي ارتباطي كودكان مبتلا به اين اختلال انجام شده است.روش كار:پژوهش به شيوه اقدام پژوهي طرح محور و درقالب طرح شبه آزمايشي پيش آزمون و پس آزمون با گروه گواه انجام پذيرفته است، جامعه آماري آن كودكان درخودمانده سنين پيش دبستاني سال تحصيلي89- 1388 شهر مشهد بوده اند. 10 نفر آنها بصورت تصادفي به دوگروه مداخله و گواه تقسيم شدند، كودكان گروه مداخله درجلسات بازي درماني عروسكي با ميانگين 22 جلسه شركت داده شده و پيش و پس از مداخله آزمون مقياس ارتباط اجتماعي اوليه، براي دو گروه اجرا گرديد، داده هاي با استفاده از آزمون هاي آماري U مان- ويتني و آزمون رتبه هاي علامت دار ويلكاكسون تحليل گرديدند.يافته ها: يافته ها نشان مي دهد در خرده آزمون هاي ارتباط چشمي در حيطه درخواست رفتاري آغازگرانه (012/0=P) و درمورد درخواست هاي آغازگرانه سطح پايين(012/0=P) ، پاسخ دادن به يك تعامل اجتماعي(015/0=P) ، درخواست هاي رفتاري آغازگرانه كلي(011/0=P)، و در خرده مهارت انجام درخواست ها(005/0=P)، مداخله بازي درماني عروسكي به گونه اي معنادار اثربخش بوده است. و در خرده آزمون هاي دستيابي به اشيا (355/0=P)،درخواست كردن آغازگرانه(214/0=P) ،اشاره كردن به اشياء(00/1=P) ، و درموردخرده آزمون دادن اشياء(074/0=P) ارايه مداخله بازي درماني عروسكي اثربخش نبوده است همچنين يافته هاي كيفي برگرفته از گزارش والدين نيز حكايت از اثربخش بودن مداخله دارد.نتيجه گيري:نتايج پژوهش نشان مي دهد مداخله بازي درماني عروسكي بر مهارت هاي ارتباطي كودكان درخودمانده اثربخش است و بكارگيري عروسك هاي دستي به عنوان ابزاري در دسترس و انعطاف پذير مي تواند در مداخلات درماني كودكان درخودمانده بكار رود.