تحول مفهوم پنهان‌كاري: از ويژگي‌ هستي‌شناختي تا ابزاري براي فعاليت اطلاعاتي

Transformation of secrecy: from ontological characteristic to an instrument for intelligence operations

در مقاله پيش رو، پس از آنكه دلايل پنهان‌كاري در دولت‌ها، به ويژه در سازمان‌هاي اطلاعاتي تبيين مي‌شود، اين سوال مطرح مي‌گردد كه در حال حاضر، پنهان‌كاري چه بخشي از هويت اطلاعات را به خود اختصاص داده و چه جايگاهي در اطلاعات دارد؟ نويسنده دو فرضيه رقيب را در پاسخ به اين سوال طرح مي‌نمايد. فرضيه اصلي، پنهان‌كاري را يكي از ويژگي‌هاي هستي‌شناختي اطلاعات مي‌داند و فرضيه رقيب آن را ابزاري براي كار اطلاعاتي معرفي مي‌كند. پس از بررسي دو ادعاي فوق، نگارنده در آخر نتيجه‌گيري مي‌نمايد كه پنهان‌كاري اساساً بخشي جدانشدني از هويت اطلاعات است و ريشه‌اي هستي‌شناختي در آن دارد.

This article, after a brief review of causes of secrecy in state administrations, especially in intelligence agencies, tries to describe secrecy’s status in the identity of intelligence. Author, in response to the question of research, has two competing hypothesis. The main hypothesis argues that secrecy is an ontological characteristic of intelligence. In contrast, the second hypothesis describes secrecy an instrument of intelligence operations. After arguments for and against the hypoethses, author concludes that secrecy is indispensible part to intelligence and must be considefed as an ontological characteristic.