اثربخشي آموزش خودكارآمدي بر روابط اجتماعي دختران فراري: پژوهش مورد منفرد

مقدمه: دختران فراري عمدتاً در مؤلفه ي هوش هيجاني و برقراري ارتباطات اجتماعي مناسب ضعيف هستند . مداخلات متعددي براي بهبود هوش هيجاني و به تبع آن ارتباطات اجتماعي مناسب وجود دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسي ميزان كارايي آموزش خودكارآمدي بر بهبود روابط اجتماعي دختران فراري شهر اصفهان است.روش: آزمودنيهاي اين پژوهش دو دختر فراري ساكن در مركز ارشاد بهزيستي شهر اصفهان بودند كه به تشخيص مسئولان مركز داراي روابط اجتماعي مختل بودند . براي سنجش ميزان ر فتارهاي اجتماعي مثبت از روش شاهد - مدار استفاده شد؛ به اين صورت كه چك ليست رفتارهاي اجتماعي مثبت در اختيار مربيان ش يفت قرار گرفت و آنها رفتارهاي مورد نظر را مشاهده است فاده شده است . در اين روش پژوهشي پس از A-B و ثبت مي كردند. در اين پژوهش از روش پژوهشي مورد منفرد با طرح موقعيت خط پايه، مداخله آغاز شد و طي 12 جلسه ي مداخله ي انفر ادي، آموزش خودكارآمدي به آزمودني ها ارائه گرديد و هر دو آزمودني يك ماه پس از پايان مداخله به مدت 2 هفته ي پي در پي تحت آزمون پيگيري قرار گرفتند.يافته ها: يافته هاي اين پژوهش نشان داد كه طي تحليل ديداري نمودار داده ها بر اساس شاخ ص هاي آما ر توصيفي و تحليل ديداري، %100 براي هر دو آزمودني). PND مداخله ي مورد نظر در مورد هر دو آزمودني اثربخش بوده استنتيجه گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان م يدهد كه با افزايش خودكارآمدي، روابط اجتماعي مثبت افراد بهبود پيدا مي كند. بنابراين آموزش خودكارآمدي در اين پژوهش موجب افزايش تعاملات مثبت اجتماعي در دختران فراري شده است.