بررسي آستانه تحمل شوري دو رقم گوجه فرنگي (Lycopersicon esculentum)

شوري يك تنش محيطي است كه رشد و تكامل گياهان را محدود مي كند. اكثر مشكلات شوري در گياهان عالي در اثر ازدياد كلريد سديم است. يكي از راه هاي غلبه بر مشكلات شوري، شناسايي تحمل شوري گياهان زراعي است. بدين منظور در اين بررسي اثر سطوح مختلف كلرور سديم (0 و 2 و 4 و 6 و 8 و 10 و 12 دسي زيمنس بر متر) روي مرحله گياهچه اي گياه گوجه فرنگي (رقم بومي درتوم و رقم موبيل) با كشت هيدروپونيك مطالعه گرديد. نمونه برداري بعد از چهار هفته و هشت هفته انجام شد و ميزان كلروفيل a ,b و كلروفيل خام برگ هاي گياه همچنين ميزان عناصر سديم، فسفر و پتاسيم اندازه گيري شد. نتايج بدست آمده نشان داد با افزايش كلرور سديم، ميزان كلروفيل a ,b و كلروفيل خام كاهش مي يابد، بنابراين رشد گياه با افزايش شوري كاهش مي يابد. علايم قابل مشاهده سميت شامل كاهش رشد ريشه و اندامهاي هوايي، نكروزه شدن برگها در سطوح 9 و 12 به ترتيب براي گوجه فرنگي رقم بومي درتوم و گوجه فرنگي رقم موبيل ديده شد، بنابراين آستانه تحمل آنها به ترتيب 8.5 و 11.5 دسي زيمنس بر متر تعيين شد كه عليرغم كاهش رشد گياه، علايم سميت مشاهده نشد.