تاثير شدت تمرين بر ملكول چسبان سلولي عروق (VCAM-1) در مردان جوان غير فعال

The Effect of Training Intensity on Vascular Cellular Adhesion Molecule (VCAM-1) in Inactive Young Men

هدف از پژوهش حاضر بررسي تاثير شدت تمرين بر ملكول چسبان سلولي عروقي VCAM-1 در مردان جوان غيرفعال و رابطه آن با تغييرات چاقي و نيمرخ ليپيدي است. بدين منظور 27 نفر آزمودني از افراد چاق كم تحرك با ميانگين و انحراف استاندارد سن 34/1± 55/20 سال، درصد چربي 07/4±84/26 درصد، وزن 02/9±05/93 كيلوگرم و شاخص توده بدني 84/2±55/30 كيلوگرم بر مترمربع انتخاب و به‌صورت تصادفي به سه گروه تقسيم شدند. آزمودني‌ها در طول 16 هفته، يك برنامه تمرين استقامتي را سه جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 60- 45 دقيقه انجام دادند. اين برنامه براي گروه تجربي 1 با شدت 45-40% و براي گروه تجربي2 با شدت 85-80% ضربان قلب ذخيره اجرا شد. در آغاز و پايان پژوهش از آزمودني‌ها، در شرايط ناشتايي خون‌گيري شد. از نمونه‌هاي خوني براي ارزيابي مقاديرVCAM-1 و نيم‌رخ چربي‌هاي خوني، به روش الايزا استفاده شد. نتايج پژوهش، با استفاده از آزمون هاي آماري كلوموگروف- اسميرنوف، آناليز واريانس اختلاف پيش تا پس‌آزمون، آزمون تعقيبي بن فروني، ضريب همبستگي پيرسون و آزمون t زوجي تجزيه و تحليل شدند. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد سطحVCAM-1 پلاسمايي در دو گروه تجربي كاهش يافته كه اين كاهش تنها در گروه تجربي 2 معني‌دار است (01/0P=). مقادير وزن، شاخص توده بدن و درصد چربي در هر دو گروه تجربي به‌صورت معني‌داري كاهش يافت (05/0 > P). چاقي مركزي (اندازه دور كمر و چربي زير جلدي ناحيه شكم) تنها در گروه تمرينات پرشدت به‌طور معني داري كاهش يافت (01/0 > P). رابطه معني‌داري بين ميانگين تغييرات VCAM-1 با كاهش دور كمر (41/0 =R، (05/0 (P?، نسبت دور كمر به ران (49/0 =R، (05/0 (P?و سطح تري گليسريد (43/0 =R، (05/0 (P? مشاهده شد. در نهايت، گرچه بهبود شاخص‌هاي جسماني در هر دو گروه تجربي مشاهده شد، اما سطح شاخص التهاب عروقي تنها در گروه پرشدت كاهش يافت.

The purpose of this study was to determine the effect of training intensity on Vascular Cellular Adhesion Molecule (VCAM-1) in inactive young men. Twenty sedentary obese males (Mean±SD, age, 20.55±1.34 years; BF%, 26.84±4.07; 93.05±9.02 kg; BMI, 30.55±2.84 Kg/m2) were randomly divided into three groups. The training program consisted of 16 weeks, three sessions per week and 45-60 min exercise per session at an intensity corresponding to 40-45% (Exp1) and 80-85% (Exp2) of heart rate reserve. Fasting blood samples collected at before and at the end of the study were analyzed for VCAM-1 and lipid profile levels by using the Elisa method. Data were analyzed by using ANOVA and Bonferoni post-hoc for pre to post differences, Pearson correlation coefficient and paired t-test (?=0.05). Data analysis showed that VCAM-1 decreased in both experimental groups but was only significant in EXP 2 (p= 0.01). Wight, BMI and BF% in both experimental groups were decreased significantly (P < 0.05). Central obesity was decreased significantly (P < 0.01) in high intensity training group. Significant (P < 0.05) correlations were observed between changes in VCAM-1 and waist circumference (r= 0.41), WHR (r=0.49) and TG (r= 0.43). Finally, although physical factors were improved in both experimental groups, the vascular inflammation marker decreased only in high intensity training group.