كاربرد تدوير يا تفعله شكسته در شعر نو

Function of Tadwīr (Caesura)in Persian Modern Poetry

تدوير، يك پيوند وزني است كه مصداق آن در شعر نو با شعر سنتي متفاوت است. بدين‌صورت كه در شعر قديم كلمه ناتمام مي ماند و بخشي از آن به مصراع بعدي منتقل مي‌شد. اما در شعر نو، كلمات تمام و كمال مي‌آيند و اين تفعيله‌ها هستند كه ناقص و ناتمام‌اند و بخشي در يك سطر شعري و بخش ديگر در سطر بعدي مي‌آيند. اين شگرد شاعري چه خودآگاه به‌كار رفته باشد چه ناخودآگاه بيانگر معنا و مفهوميست كه مي‌توان آن را در دو سطح ساختار و معنا تحليل و بررسي كرد و براي آن انواعي درنظر گرفت كه عبارت‌اند از: 1- لفظي، همان تدويري كه در شعر قديم مي‌بينيم، 2- معنايي، آنچه در عروض آن را تضمين مي‌خوانند. 3- تفعله‌اي، آنچه در شعر نو ديده مي‌شود. در اين مقاله، به‌منظور برشمردن اغراض تدوير، اشعاري از ديوان چندين شاعر معاصر مثل خليل حاوي، محمود درويش، بدر شاكر السياب، نزار قباني، ادونيس و عبدالوهاب البياتي انتخاب و به‌لحاظ موسيقايي بررسي و نمونه‌هاي تدوير و اهداف آن استخراج شده است.

Tadw?r (caesura) is a rhythmic connection whose manifestations are different in modern and classical poetry of Persian literature. In Classic poetry, some of words were left unfinished and the rest of them were transferred to the next hemistich. However in modern poetry, words are used in complete form whilerhythmsare incomplete. Some part of a rhythm is in one line and the other one in the next. Conscious or unconscious use of tadw?r (caesura)is indicative of meaning which can be analyzed in terms of structure and meaning. tadw?r (caesura) is divided into three types: 1. Literal which exists in classic poetry 2. Semantic which is called Tazmin (a type of allusion) in prosodic terms 3. Rhythmicwhich exists in modern poetry. This study investigates the poems of Khalil Hawi, Mahmoud Darwish, BadrShakir al-Sayyab, Nizar Qabbani, Ali Ahmad Said Esber (Adunis), and Abdul Wahabal-Bayati in terms of using rhythm and music to explain the ends for using Tadw?r (caesura). The article shows several instances of tadw?r (caesura) and the aimsof its use.