ساختار بازار و مخارج تحقيق و توسعه در كارگاه‌هاي صنعتي ايران

Market Structure and R&D expenditures In Iranian large manufacturing industries

يكي از مباحث مهم در نظريه ي سازمان‌هاي صنعتي، بررسي اثر ساختارهاي بازاري متفاوت بر پيشرفت تكنولوژي، عملكرد اقتصاد ملي و رفاه اجتماعي است. فرضيه ي شومپيتر مبني بر وجود رابطه ي مستقيم بين ساختارهاي انحصاري و مخارج تحقيق و توسعه و نوآوري يكي از مهم ترين مباني نظري براي چنين رابطه‌اي است. اين مقاله قصد دارد اثر ساختار بازار بر مخارج تحقيق و توسعه را در صنايع بزرگ كشور مورد بررسي و آزمون قرار دهد. براي اين منظور، از يك مدل رگرسيون داده هاي تركيبي براي مجموعه‌اي از كارگاه‌هاي صنعتي با بيش از ده نفر كاركن در ايران براي دوره 1375-1386، استفاده شده است. نتايج اين مطالعه، نشان مي‌دهد كه در كارگاه‌هاي صنعتي ايران ‌كه ساختارهاي بازاري آنها به انحصار نزديك‌تر است، مخارج بيشتري به تحقيق و توسعه اختصاص مي‌يابد.

A fundamental issue in industrial organization theory is how different market structures affect economic performance and social welfare and what market structure is most conducive to innovation and technological progress? This paper aims to conduct a new empirical assessment of the Schumpeterian hypothesis asserting the advantage of monopoly structure over competition structure in raising R&D and technological progress. To this aim, a panel of 4-digit ISIC of Iranian industries data over the period 1995-2007 has been used. The findings of this study support the Schumpeterian hypothesis in Iranian large manufacturing industries in winch the more concentrated industries stimulate R&D expenditures and promote rapid technological progress