صنايع بديعي در «شعر نو»

Figures of Speech in Modern Poetry

صنايع بديعي از ديرباز مورد توجه شاعران و نويسندگان بسياري بوده است. علي‌رغم تفاوت‌هاي آشكاري كه شعر نو در عرصه وزن و قافيه و نيز عاطفه و مضامين آن با گذشته دارد، و با وجود اظهارات صريح نيما مبني بر ناكارآمدي دانش بديع، حضور آرايه‌هاي ادبي را در شعر نو نمي‌‌توان ناديده گرفت. بررسي بديع در اشعار چهار تن از شاعران معاصر ـ نيما، سپهري، اخوان ثالث و شاملو ـ نشان مي‌دهد كه فنون بديعي در شعر نو، جنبه تصنعي خود را از دست داده و به‌صورت طبيعي و براساس انواع تداعي ظهور يافته است. آنچه در اين زمينه در شعر ايشان بيشتر به‌چشم مي‌خورد، آن دسته از فنون لفظي بديع است كه علاوه بر ايجاد موسيقي، در ايجاد انسجام نيز نقش موثري ايفا مي‌كند. فنون معنوي بديع، در شعر نو چندان ظهور و بروزي ندارد. مواردي كه در اين بخش ديده‌ مي‌شود، اغلب بر تضاد و تناسب استوارند. در اين مقاله، ضمن بيان تفاوت‌هاي شعر نو و شعر كلاسيك، فنون بديعي در نمونه‌هايي از اشعار شاعران مذكور بررسي و با يكديگر مقايسه شده است.

Figures of speech have been considered by many of poets and writers since many years ago. Despite obvious differences that happened in the rhyme and rhythm’ Modern poetry and it’s emotion and epigrams with the past and Nima’s explicit statements based on the inefficiency of Badi, the presence of figures of speech in the Modern poetry cannot ignore. The study of Badi in the poems of four contemporary poets shows that figures of speech in the Modern poetry have lost its artificial aspect and have emerged in natural form and based on a variety of the association. What is in this field in their poetry more seen that group of the figures of diction which they have effective function in creation cohesion moreover verbal music. The figures of thought are not a lot in modern poetry. The cases where are seen often in this part base on antithesis and taxis. In this paper the differences between modern poetry and classical poetry is expressed and figures of speech in examples of poems’ mentioned poets are studied and compared with each other.