مولفه هاي روش شناختي پژوهش پديدار شناختي در تعليم و تربيت

Methodological components of Phenomenological inquiry in Education

هدف اصلي اين پژوهش، بررسي روش شناسي پژوهش پديدارشناسي در تعليم و تربيت با تاكيد بر دو سطح مولفه هاي پژوهش پديدارشناختي و توجيه پژوهش پديدارشناختي در تعليم و تربيت مي‌باشد. با اين توضيح كه پديدارشناسي به مثابه جنبشي فلسفي با طرح مولفه‌هايي چون آگاهي، حيث التفاتي، تقليل، تقويم، بين ذهنيت، زيست جهان و تجسد نه تنها تحولي در فلسفه قرن بيستم به حساب مي‌آيد، بلكه بر گسترش روش شناسي ها در تعليم و تربيت نيز تاثير گذاشته است. لذا، در سطح نخست به مولفه هاي هدف پژوهش پديدار شناختي در تعليم و تربيت، تاثير آن بر روند انجام پژوهش، نقش محقق، مشاهده و توصيف پديده تربيتي توام با تقليل تعديل شده، زبان و نگارش پديدارشناختي و در سطح دوم به بحث پيرامون سه سونگري از منظر پديدارشناختي پرداخته شده است.

The theme of the current paper is to investigate and discuss phenomenological methodology by concentrating at two levels : phenomenological components of educational inquiry and, problem of justification in phenomenological inquiry in education; regarding this note that phenomenology as a philosophical movement by introducing subjects such as conciseness, intentionality, reduction, constitution, intersubjectivity, Life-world and embodiment not only changed the philosophy of 20th century significantly, but also influenced the development of phenomenological inquiry in education. Therefore first level addresses the components of phenomenological inquiry ʹs aim in education, the way they affect inquiry process, role of inquirer, observation and description of educational phenomena regarding to balanced reduction, language and phenomenological writing, and ultimately at second level triangulation in a phenomenological perspective is discussed.