بررسي چند شگرد نحوي در غزليات بيدل دهلوي

Examining Some Syntactic Techniques Used in the Sonnets’ of Bidel Dehlavi

بيدل دهلوي از شاعراني است كه شگرد سبكي و زباني خاص خود را دارد. وي در مواردي با شكستن معيارهاي مرسوم و با دور شدن از اصول حاكم شعر، زباني متفاوت عرضه مي‌دارد. هنجارگريزي‌هاي صرفي و نحوي او در غزلياتش جالب توجه، بررسي هر يك آنها بيانگر خلاقيت زباني و ادبي او است و اين شگردها در‌كنار ديگر تصاوير شاعرانه شعر او را تخيلي‌تر نهاده است. در اين مقاله سعي شده است به ساختارهاي جديد نحوي در اشعار بيدل اشاره شود؛ ساختارهايي كه زبان‌پژوهان، كمتر به‌آنها توجه كرده‌اند و علي‌رغم نظر برخي كه هنجارگريزي را در محتوا بي‌تاثير مي‌دانند، با ارايه نمونه‌هايي، تاثير اين نوع هنجارگريزي در ادبي‌كردن زبان اثبات و مزان دخالت آن نشان داده شود.

Bidel Dehlavi is one of the poets whose stylistic and linguistic techniques are unique. In some cases, he presents a different genre by breaking the customary norms and deviating from the principles governing poetry. In his sonnets, the syntactic and grammatical deviations are interesting and the examination of each of them manifests his linguistic and literary creativity. Further, such techniques along with other poetic images have made his poems more imaginary. This study is an attempt to examine the novel grammatical structures used in Bidel’s poems; structures that the language scholars have not focused on or have paid less attention to. Despite the opinion of some who consider such deviations ineffective in content, this study is aimed at providing some examples to prove the impact of such deviations on creating a literary language.