تحليلي راهبردي بر اثر سرمايه انساني در رشد بهره‌وري نيروي كار

A Strategic Analysis on the Effect of Human Capital on Labour Productivity Growth

هدف از ارايه اين مقاله، بررسي اثر سرمايه انساني بر رشد بهره‌وري نيروي كار در اقتصاد ايران طي سه دهه گذشته مي‌باشد. به‌نظر مي‌رسد الگوي سياست‌گذاري كشور در جهت ارتقاي سرمايه انساني بايد به‌عنوان يكي از استراتژي‌هاي محوري رشد بهره‌وري و درنهايت رشد اقتصادي مورد ملاحظه قرار گيرد. بررسي عملكرد بهره‌وري نيروي كار طي برنامه‌هاي توسعه كشور حكايت از پايين بودن رشد آن دارد. ارزيابي و برآورد عوامل موثر بر بهره‌وري نيروي كار با استفاده از مدل ARDL نشان مي‌دهد كه عوامل مهمي مانند انباشت R&D خارجي، سرمايه انساني در قالب تعداد شاغلان با تحصيلات عالي، انباشت سرمايه فيزيكي و سرمايه‌گذاري در فناوري اطلاعات و ارتباطات ازجمله عوامل مهمي هستند كه روند رشد بهره‌وري نيروي كار را در طول سال‌هاي مورد مطالعه توضيح مي‌دهند. همچنين، انباشت R&D داخلي و متوسط سال‌هاي تحصيل، اثري منفي بر بهره‌وري نيروي كار داشته‌اند.

The purpose of this paper is to investigate the effect of human capital on labour productivity growth in Iran during the past three decades. We argue that in order to promote human capital in Iran, it is necessary to account policy making as one of major strategies for productivity growth, and consequently, economic growth. A close examination of labour force performance during the implementation of Development Plans, exhibits a slow growth of labour productivity. Results of ARDL estimation recognized the following as main factors explaining labour productivity growth in Iran: foreign R&D accumulation, human capital, physical capital accumulation, and investment in ICT. Also, domestic R&D accumulation and average education years have a negative effect on labour productivity growth.