ايتلاف‌هاي‎ دفاعي در دنياي نوين

در خلال دهه‌هاي اخير به‌ويژه تحت تاثير مولفه‌هاي جهاني‌شدن مانند گسترش شبكه‌هاي ارتباطي و افزايش ضريب نفوذ رسانه‌ها، افكار عمومي به عاملي تعيين‌كننده در محيط بين‌المللي تبديل شده است. در جهاني كه ويژگي بارز آن، ارتباط‌هاي همه‌جانبه است و بدون روابط مناسب، دستيابي به هدف‌ها مقدور و ميسور نمي‌باشد، انزوا مي‌تواند مانعي براي موفقيت محسوب شود؛ از سوي ديگر، استفاده درست و به‌جا از ايتلاف‌هاي دفاعي، مي‌تواند مانع از تجاوز و جلوگيري از جنگ شود. ايتلاف‌هاي دفاعي، تحت تاثير دگرگوني شرايط و بسترهاي زماني و مكاني ممكن است، در برخي ابعاد و جنبه‌ها با تغييراتي روبه‌رو شوند. كشورها براي جلوگيري از وقوع جنگ و يا رفتن به سوي جنگ بدون افتخار، ترس و منفعت، ايتلاف‌هايي ايجاد مي‌كنند. ايتلاف‌سازي، ‌نوعي مشروعيت را در ماهيت خود مستتر دارد؛ ايتلاف‌سازي، روندي است كه پيدايش آن چند دليل دارد. از مهم‌ترين دلايل آن، هزينه‌هاي فراوان جنگ مي‌باشد؛ به‌گونه‌اي كه كشورها به‌سختي مي‌توانند از عهده هزينه‌هاي آن برآيند. از اين‌رو، تلاش مي‌نمايند با مشاركت دادن ساير كشورها، پرداخت بخشي از هزينه‌هاي جنگ را به آنها واگذار نمايند. دليل ديگر، آن است مشاركت ديگر كشورها در قالب ايتلافي بين‌المللي باعث القاي اين مطلب مي‌گردد كه اين جنگ، جنگ يك كشور خاص عليه كشور ديگر نمي‌باشد. نظر به چنين جايگاه و اهميتي، پرداختن به موضوع ايتلاف‌هاي دفاعي، ضرورتي انكارناپذير دارد.