آسيب‌شناسي نظام نگهداري منابع انساني با رويكرد راهبردي و ارايه الگوي مناسب

تغيير نگاه در نظام مديريت منابع انساني از سطوح عملياتي به سطوح راهبردي، عرصه مطالعاتي نويني را در اين رشته گشوده است. مقاله حاضر از منظر راهبردي اهم آسيب‌پذيري‌هاي نظام نگهداري منابع انساني در يك سازمان دفاعي را مورد كنكاش علمي قرار داده است. در اين راستا، با تاييد فرضه ها، روابط بين متغيرهاي رويكرد راهبردي (متغير مستقل)، تعهد سازماني (متغير وابسته)، احساس عدالت سازماني و تامين نيازهاي برتر كاركنان (متغيرهاي ميانجي) در قالب يك الگو مورد تاييد قرار گرفت. يافته ها نشان مي دهند كه افزون بر امور سطوح عملياتي و مادي كاركنان، توجه به لايه هاي عميق و نگرشي كاركنان يعني احساس عدالت سازماني و تامين نيازهاي برتر نيز از منظر راهبردي ضروري است. شدت آسيب در عوامل مهم نظام نگهداري بر حسب اولويت عبارتند از: احساس عدالت سازماني، رويكرد راهبردي، تعهد سازماني و تامين نيازهاي برتر. نتايج تحليل مسير نشان مي دهند كه رويكرد راهبردي از طريق ميانجيگري متغيرهاي احساس عدالت سازماني و تامين نيازهاي برتر، داراي اثر كلي 261/0 بر تعهد سازماني است.