بررسي حركت تكيه‌ در وندافزايي‌هاي زبان فارسي، براساس مدل صرف قاموسي

The Assessment of Stress Movement in Persian Language affixation on the Basis of Lexical Morphology Model

صرف قاموسي، ديدگاهي است كه در آن واژه به‌جاي تكواژ محور اصلي تحليل ساخت‌واژي است و ميان ساختار صرفي واژه‌ها و ساختار آوايي آن‌ها رابطه بسيار نزديكي وجود دارد. در اين نظريه وندها براساس خصوصيات خود به دو دسته وندهاي خنثي و غيرخنثي تقسيم مي‌شوند. در اين پژوهش نحوه حركت تكيه در هنگام افزوده‌شدن هريك از انواع وندها بررسي شده است. براساس نتايج حاصل از اين پژوهش، وندهاي زبان فارسي را نمي‌توان بر چنين اساسي طبقه‌بندي كرد؛ زيرا به‌جز شناسه‌هاي فعلي، كليه پسوندهاي زبان فارسي تكيه‌بر بوده و همواره با اتصال به پايه، تكيه را از هجاي آخر پايه به‌سمت خود منتقل مي‌كنند. شايد علت اين امر، عدم تاثير تكيه در معني واژه‌هاي زبان فارسي باشد. به‌همين جهت در اين پژوهش الگوي جديدي براي طبقه‌بندي وندهاي زبان فارسي ارايه شده است.

Lexical morphology is a branch of linguistics which considers word structures, rather than morphemes, as the key unit of morphological analysis. According to this theory, there is a close relationship between lexicons’ morphological and phonological structure. In addition, English affixes can be grouped based on their phonological behaviour in two broad categories of neutral and non-neutral affixes. The present study aims to assess stress movements when affixation occurs. Considering the achieved results, affixes of Persian language cannot be classified based on the aforementioned theory, since in Persian language, all affixes, except verbal ones, are stressed and move the word stress toward themselves. This finding can be due to the fact that in Persian, stress movement does not change the word’s meaning. Therefore, the current study has proposed a novel classification for Persian language affixes.