خرافه گرايي و تاثير آن در تحجر و التقاط

The effect of superstitions on dogmatism and eclecticism

نويسنده با اذعان به اين نكته كه خرافات نشات گرفته از جهل و بسته بودن مدار فكر انساني است و طبيعتاً با نوعي جمود و تحجر عجين گرديده است، به رازكاوي پديده ي خرافه مي پردازد. وي به اين نتيجه رسيده است كه خرافه پيامدهاي بسيار نامطلوبي در جهت تضعيف و حتي نابودي عقايد راستين ديني به جا مي گذارد كه از اهم آنها التقاط معارف و اعتقادات ناب ديني با ياوه ها و باورداشت هاي بي اساس است. سپس به راز كراهت و گاهي حرمت خرافه گرايي از نظر دين مبين اسلام با رويكرد به مباني محكم عقلي و نقلي مي پردازد، ليكن به نظر وي اين سوال همواره وجود دارد كه چرا با اين حال عوام نسبت به آن رويگردان نمي باشند و دليل آن را جهل مضاعف شان نسبت به خرافي بودن باورهاي خود مي داند. وي پس از بحثي پيرامون جمود فكري به عنوان بستر مناسب خرافات در پيروي از رسوم، افكار و عقايد غيرمنطقي، و كاوشي در ارتباط با خيزش گاه التقاط در خرافه، عامل اصلي روي كرد به آن را عارضه ي ناپسند خردگريزي دانسته و بر اين اساس رويگردان بودن آنان را از عقلانيت و آگاهي بر مبناي منطق و دليل خردپسند طبيعي مي شمارد. اما به همين دليل كه آنان در عمق جهل و ناآگاهي قرار دارند و در پذيرش هر نوع اعتقادي معذورند، وظيفه ي رهبران راستين ديني و علما و حتي آگاهان مردم را كمك به آنان در جهت روشن نمودن ذهن تاريك و خرافه گراي آنها مي داند و سخن را پس از چند راهبرد كوتاه در زمينه ي يادشده با نتيجه گيري از بحث به پايان مي برد.

S tating that superstitions result from ignorance and are coupled with dogmatism, the writer tries to unravel the mystery of superstitions, and concludes that superstitions have done an irreparable harm to the true ideas of Islam, the greatest of which being the eclectic ideas mixing superstitions and pure Islamic ideas. The writer raises the question why the illiterate never abandon their superstitious beliefs and tries to answer this question. He concludes by saying that it is the duty of religious leaders to fight all forms of superstitions and help the common people find their way.