قاعده بسيط الحقيقه و كاربردهاي آن در حكمت متعاليه

Principle of Truth in its Simplicity and its Applications in the Transcendent Philosophy

قاعده بسيط الحقيقه يكي از قواعد مبنايي در حكمت متعاليه است كه در حل مسايل غامض فلسفي كارساز بوده است. ملاصدرا از آن در حل مسايلي از جمله علم الهي، كل الاشيا بودن واجب تعالي، كل القوي بودن نفس و ... استفاده كرده است. واكاوي اين قاعده و نحوه كاربرد آن در انديشه صدرايي نقش مهمي در تنقيح و تدقيق حكمت متعاليه دارد. مصداق حقيقي اين قاعده باري تعالي بوده و كاربرد قاعده در ديگر موارد نسبي است، به اين معنا كه آن موارد بسيط حقيقي نبوده بلكه نسبت به مادون خود بسيط هستند؛ لذا مصداق حقيقي بسيط الحقيقه نيستند. در اين مقاله بعد از ذكر پيشينه تاريخي و تحليل قاعده، به كاربردهاي آن در تفكر صدرايي پرداخته شده است. در نهايت نيز تقريري نو از اين قاعده، بر اساس وحدت شخصي وجود ارايه شده است.

The principle of “truth in its simplicity” is one of the fundamental principles of the Transcendent Philosophy which has been very useful in solving some complicated philosophical problems. Mulla Sadra employed it in solving certain problems such as divine knowledge, Almighty Necessary as the Source of all things, and the soul as the whole faculty. Inquiring into these principles and their applications in Sadrain philosophy plays a very important role in scrutinizing and examining the Transcendent Philosophy. A real referent of this principle is Almighty Necessary; however, its application to other cases is relative. In other words, other cases are not truly simple but are, rather, simple in comparison to cases lower than themselves. Therefore, they are not true referents of the principle of truth in its simplicity. In this paper, after referring to the historical background of this principle and analyzing it, the writers have dealt with its applications in Sadrian philosophy. Finally, they have provided a new interpretation of this principle based on the individual unity of existence.