بررسي توزيع فضايي اشتغال استان‌هاي كشور با استفاده از مدل ضريب تفكيك اشتغال

Spatial Distribution of Jobs Nationwide Employment Discrimination Factor Model

مساله اشتغال و به طور كلي نيروي انساني در مسايل اقتصادي جايگاه ويژه‌اي دارد. در اقتصاد ايران، اشتغال از دغدغه‌هاي اصلي سياست‌گذاران اقتصادي است. تجزيه و تحليل روند اشتغال و ساختار آن در سطح كشور و مناطق شهري و روستايي آن مستلزم شناخت دقيق استعدادها و توان بالقوه بخش‌ها و تركيب آن در مناطق است تا بتوان برنامه‌ريزي و اشتغال‌زايي متوازن و متعادلي را در هر يك از بخش‌ها و مناطق محقق ساخت. هدف از اين مطالعه تعيين وضعيت اشتغال بخش‌هاي عمده اقتصادي به تفكيك مناطق شهري و روستايي كشور در طي سال 1387 مي‌باشد كه بدين منظور با استفاده از مدل تفكيك مكاني بخش‌هاي پايه كه صادر كننده نيروي شاغل خود بوده‌اند، مشخص گرديده‌اند. نتايج حاكي از آن است در بخش كشاورزي در نقاط شهري تعداد استان‌هايي كه در گروه فعاليت پايه‌اي بوده‌اند، بيشترين سهم را در ميان ساير بخش‌ها به خود اختصاص داده‌اند. همچنين در بخش صنعت روستايي نيز تعداد 13 استان داراي وضعيت پايه‌اي هستند كه كمترين سهم را در ميان ساير بخش‌ها به خود اختصاص داده است.

The problem of employment and overall staffing has a special place in the economy. The economy, employment is the major economic policy. Analysis of employment trends in various regions of the country and it requires a detailed knowledge .The purpose of this paper is to determine the employment status using a spatial resolution .The results indicate that the agricultural sector in urban areas have the highest proportion . In the rural sector, which is the lowest number in 13 provinces.