بررسي تخلص در غزل ابتهاج

Investigation of Pseudonym in Ebtehajʹʹs Ghazels

نقد و بررسي سنت‏هاي شعري از بهترين راه‏ها و زمينه‏هايي است كه در جهت شناخت و معرفي سبك عمومي يا شخصي شاعران، مفيد و راهگشا تواند بود. سنت‏هايي كه عموما از دوره‏اي به دوره ديگر منتقل مي‏شود و همواره يكي از اركان عمده در شاعري و هنرورزي بزرگان ادب بوده است. اين سنت‏ها به‏ويژه در حوزه بلاغت، سبك‏شناسي و نقد ادبي بسيار چشم‏گيرتر هستند. تخلص يكي از همين سنت‏هاي شعري است كه بسيار مورد توجه شاعران در دوره‏هاي مختلف بوده و گاه زمينه هنرورزي و عرصه ظهور شگردهاي شاعرانه گشته است. در اين مقاله ضمن اشاره به برخي ويژگي‏هاي سبكي امير هوشنگ ابتهاج در حوزه غزل معاصر، به بررسي تخلص وي يعني «سايه» پرداخته شده است. چگونگي كاربرد اين تخلص در غزل‏ها و تناسب‏هاي شاعرانه‏اي كه ابتهاج با اين نام شعري زيبا به وجود آورده، ويژگي سبكي منحصربه‏فردي به غزل او داده است.