زن به مثابه نماد در داستانهاي اسطوره گراي معاصر

Women Symbolism in Modern Iranian Mythological Fiction

با شكست نهايي مشروطه در پي كودتاي رضاخاني و حوادث پس از آن، ادبيات به انزوا كشيده شد. كم‏كم، فرم‏هاي ادبي مدرن، به سمت جريان‏هاي سيّال ذهن و نوشته‏هاي روان‏پريشانه حركت كرد تا حامل آزادي بيش‏تري براي نسل گرفتار خفقان باشد. در پي عبور داستان‏نويسي مدرن از جريان‏هاي رياليستي و ميل به دنياي درون، توجه به زن و مشكلات او در اجتماع، به نوعي نمادپردازي اسطوره‏اي از زن، انجاميد. اين نمادپردازي‏ها، در دو حيطه كاملاً متناقض، قابل ارزيابي است: 1. زن، به عنوان نمادي از ملكوت، كه تداعي‏كننده حسّ گذشته‏گرا و به دنبال آن، دامن گرم و آرام‏بخش اسطوره‏ها است كه بشر به بلوغ‏رسيده مدرن، او را ترك مي‏گويد و 2. زن در جايگاه زمين - مادر، در مقابل آسمان - پدر. به ديگر بيان، اين كاركرد، ناظر بر همان دنيايي است كه در مقابل عُقبي، قرار مي‏گيرد.