پاسخ غلظت سرمي هموسيستيين و مقاومت به انسولين به يك جلسه تمرين مقاومتي دايره اي در زنان داراي اضافه وزن

The response of homocysteine and insulin resistance to a single circuit resistance exercise in overweight women

زمينه و هدف: هموسيستيين و مقاومت به انسولين از جمله فاكتورهاي خطر ساز مهم قلبي عروقي هستند و سطوح هموسيستيين مي تواند بوسيله انسولين كاهش و بواسطه شرايط مقاومت انسوليني افزايش يابد. هدف از انجام اين تحقيق تعيين سطوح سرمي هموسيستيين و مقاومت به انسولين و بررسي ارتباط آنها با يكديگر پس از يك جلسه تمرين مقاومتي دايره اي در زنان داراي اضافه وزن بود. روش بررسي: آزمودني هاي اين مطالعه كارآزمايي باليني، زنان غيرفعال 40-30 ساله بودند كه به صورت تصادفي به دو گروه تجربي (12 نفر) و گروه كنترل (9 نفر) تقسيم شدند. برنامه تمرين در گروه تجربي شامل 9 ايستگاه بود كه با 40% يك تكرار بيشينه هر آزمودني، بصورت دايره اي انجام شد. پس از 12 ساعت ناشتايي، سطوح خوني هموسيستيين، انسولين و قند، 30 دقيقه قبل و بلافاصله بعد از تمرين در هر دو گروه اندازه گيري شدند. براي مقايسه داده هاي پيش آزمون و پس آزمون در دو گروه از آزمون tوابسته و در بين گروه ها از آزمون t مستقل و از آزمون ضريب همبستگي پيرسون براي بررسي ارتباط هموسيستيين و مقاومت به انسولين استفاده گرديد. يافته ها: تجزيه و تحليل يافته‌ها افزايش معني‌دار سطوح هموسيستيين، گلوكز و انسولين سرم و مقاومت به انسولين را پس از تمرين نسبت به قبل از آن، در گروه تجربي نشان داد (05/0P < )، كه اين تغييرات نسبت به گروه كنترل نيز معنادار بود (05/0P < ). نتايج ضريب همبستگي ارتباط آماري معناداري را بين هموسيستيين و مقاومت به انسولين نشان نداد. نتيجه گيري: با توجه به نتايج حاصل از يك جلسه تمرين مقاومتي دايره اي كه باعث افزايش سطوح هموسيستيين و مقاومت به انسولين سرم در زنان داراي اضافه وزن شد، مي توان احتمال داد كه اين تمرينات در دراز مدت مي توانند خطر ابتلا به بيماري هاي قلبي-عروقي را افزايش دهند.