دشواري هاي فراروي مرمت باغ تاريخي ايراني

Restoration of Persian Gardens

باغ تاريخي جداي از غناي طبيعي، كه ممكن است در بطن خود داشته باشد، به دليل ارزش هاي فضايي كالبدي و تاريخي فرهنگي نيازمند صيانت و حفاظت است. در عين حال اين گونه فضايِ طرح اندازي شده، به دليل برخي تفاوت ها با گونه هاي ديگر يا دست كم برخي ويژگي هاي ماهوي خود، از جمله حضور گسترده عناصر زنده و رشدكننده و وابستگيِ فراتر از استقرار بر زمين و خاك كه ريشه در ماهيت آن دارد، در كنار هر فعاليت مبتني بر حفاظت، نيازمند انواع اقداماتي متفاوت و مربوط به خود است. چنان كه در سطح جهاني، منشور فلورانس، تحت عنوان متمم منشور ونيز، در زمينه حفاظت از باغ تاريخي و با نگاه به ويژگي هاي ذاتي آن تدوين شده است. در اين مقاله با نظر به حوزه هاي اشاره شده، نگارندگان در پي روشن كردن مقدمات مرمت يك باغ تاريخي ايراني هستند. مقدماتي كه پرداختن به آن ها شرط نزديك شدن به حوزه مرمت اين نوع باغ تاريخي محسوب مي شود. هدف در مقاله حاضر دستيابي به نقاط دشوار و بغرنج و شناخت آن ها است و براي اين منظور مطالعه و شناخت موضوعاتي چون ارتباط باغ با زمين، رشد و تغيير و تحول گياهان، و نقش محوري آب مد نظر است.

The Historic garden is an expression of the direct affinity between civilization and nature, and as a place of enjoyment suited to meditation or repose. As such, it acquires the cosmic significance of an idealized image of the world—a “paradise” in the etymological sense of the term. At the same time, historic garden is a estimony to a culture, a style, an age, and often to the originality of a creative artist. The architectural composition of the historic garden includes several elements, among which its topography, vegetation, structural and decorative features, and water are key elements. In maintenance and conservation of a historic garden, all of its constituent features must be simultaneously treated. Since the principal materials of a garden are natural, its conservation becomes a challenging task. This paper reviews these challenges