بازنمايي خانواده ايراني در فيلم سينمايي «يه حبه قند»

Representation of Family in Iranian Cinema: Discourse Analysis of “Yeh Habbeh Ghand”

امروزه رسانه هاي جمعي عرصه اي را فراهم آورده اند كه بيشتر مسايل زندگي عموم چه در سطح ملي و چه در سطح بين المللي قابليت ظهور در آن را دارد. صنعت سينما به عنوان يكي از بسترهاي بروز اين عوامل زمينه اي را فراهم ساخته تا فيلم‌سازاني كه دغدغه‌ ي حفظ ارزش هاي اساسي يك جامعه چون نهاد خانواده را داشته اند اقدام به تهيه و توليد آثاري فاخر در اين حيطه نمايند. در اين نوشتار پس از بررسي نظريه بازنمايي كه يكي از كليدي ترين و محوري ترين مفاهيم در مطالعات فرهنگي و رسانه اي است در پي آن خواهيم بود تا نحوه بازنمايي نهاد خانواده در فيلم «يه حبه قند» را با استفاده از روش تحليل گفتماني «پدام» استخراج نماييم. نتايج اين تحليل نشان مي دهد كه كارگردان با برشمردن تاثير عناصر مثبت تجدد و سنت بر خانواده ايراني نگاه هاي صرفاً انتقادي نسبت به اين دو مقوله را رد مي كند و در نهايت ايده آل ترين شكل خانواده را همراهي عناصر مثبت سنت و مدرن در كنار يكديگر معرفي مي كند

Nowadays, mass media has prepared the ground to represent most issues of the human life in national and international levels. Cinema, as an example, becomes a suitable area for those who are keen to maintain the fundamental values of the society, such as “family”. In this article, after introducing representation theory, which is the most important theory in media and cultural studies, we try to analysis the Iranian film of “Yeh Habbeh Ghand” (One Cube of Sugar) with the “Practical Discourse Analysis Method” (PDAM). The result of this analysis shows that the director by testing the effect of the traditional and modern values on Iranian family, suggested that the best way is to maintain both the traditional and modern values in the family.