بررسي ويژگيهاي سبكي شعركها

A Stylistic Analysis of Short Poems

شعر كوتاه كه با نامهاي «شعرك»، «شعر هايكويي» و «ترانك» از آن ياد شده، گونه اي از اشعار آزاد است كه شعرا براي بيان لحظه هاي كوتاه شاعرانه از آن بهره ميبرند. در اين پژوهش به بررسي ويژگيهاي سبكي شعرهاي كوتاه و مدرن از نيما تا دهه سوم انقلاب اسلامي پرداخته شده است. توسّل به گزين گويه ها، تلميحات، تاثيرهاي آوايي، انحراف از قاعده هاي زبان و هنرهاي ديداري در سطح كلام، عواملي است كه شاعر ميكوشد براي ايجاد فضايي نو و تاثيرگذار در اين سروده هاي كوتاه از آنها بهره ميبرد تا به سبكي ويژه دست يابد. هدف از تحليل و توصيف ويژگيهاي زباني متمايز اين سروده ها، نشان دادن گوشه اي از تواناييهاي زبان فارسي است. بر اساس نتايج اين پژوهش، هر يك از نظامهاي واژگاني، واجي، وزني و نوشتاري در شعركها قاعده مندي خود را از دست ميدهند و بدينگونه برجستگي ويژه اي به شعر ميبخشند. ميتوان پنداشت كه در بسياري از مواقع همين آشنايي-زداييهاست كه سبب ادبيّت شعركها ميشود.

Short poem, also known as English Haikou, is a subgenre of free verse that expresses a poet’s strong feelings of the memorial experiences. The present study is a stylistic investigation of short and modern poetry since Nima to three decades after the Islamic Revolution in Iran. The poet employs quotes, allusions, assonance, distortion of language structures and visual arts to create a new and influential atmosphere so as to craft a particular style in his poetry. The study undertakes to provide an analysis of linguistic features of these poems to reflect the great potentiality of Persian poetry. Results indicate that lexical, phonological, and rhythmic structures of short poem are played down and provide it with special prominence. It can be said that this defamiliarization is the basis for literariness in short poems.