جايگاه كرامت انسان در فرايند استنباط احكام

Status of Human Dignity in the Process of Inferring Rulings

با تصويب اعلاميه جهاني حقوق بشر در سال 1948، كرامت انسان به عنوان مبناي مهمي براي تبيين و تدوين حقوق انسان به طور جدي پا به عرصه‌ متون حقوقي و قانوني گذاشت به طوري كه امروزه بسياري از كشورها از جمله جمهوري اسلامي ايران، قوانين اساسي خود را بر مبناي كرامت انسان تدوين مي‌كنند. مقاله حاضر در پي بررسي جايگاه كرامت انسان در فرايند استنباط احكام و حقوق اسلامي است. نگارنده بر آن است كه «صيانت كرامت انسان» به خوبي مي‌تواند به عنوان يكي از مقاصد عام شريعت، در كانون يك قاعده فقهي قرار بگيرد و مستند و محصِّل برخي از فتاواي فقهي خصوصاً در صحنه روابط بين الملل باشد.

With the adoption of the Universal Declaration of Human Rights in 1948, human dignity as an important foundation for explication and formulation of human rights seriously found its way into the legal texts, to the extent that today many countries, including the Islamic Republic of Iran, formulate their constitutions according to human dignity. The present article seeks to examine the status of human dignity in the process of inferring rulings. The writer maintains that “preservation of human dignity” can appropriately be placed in the focal point of a legal rule as one of the general legal law (shari‘at) purposes and be a document of and provider for some of the legal judgments (fatwas), especially in the international relationsscene.