نقش مخاطب در نگاهداشت شبيه‌خواني

The Effective Role of Audience in Guarding of Tazieh

شبيه‌خواني سنتي نمايشي است كه مضمون غالب آن‌را نمايش واقعه‌هاي تاريخي ـ مذهبي زندگي و مصايب خاندان پيامبر و به‌ويژه واقعه كربلا تشكيل مي‌دهد. جنبه آييني اين سنت نمايشي به‌گونه‌اي است كه مخاطب سنتي در نسبتي خاص با آن قرار مي‌گيرد و اين ويژگي در برداشت و فهم مخاطب از آن نقش عمده‌اي ايفا مي‌كند. در حالي‌كه فهم مخاطب نيز شكل نخواهد گرفت مگر به‌واسطه تماشا كردن قدسيانه و فهم پيشين برآمده از متن سنت. از سويي ديگر به‌دليل ارتباط دو سويه بين مخاطب و اين نمايش، شبيه‌خواني نيز جز با وجود مخاطباني كه به فهم آن نايل آيند تداوم نخواهد يافت. اين نوشته بر آن است تا بر اساس رويكرد پديدارشناختي ـ هرمنوتيكي، تفاوت مخاطب با تماشاگر صرف را در شبيه‌خواني مشخص كرده و نشان دهد كه مخاطب در شبيه‌خواني نقش نگاهبان كار هنري را ايفا كرده و در نهايت در اين نمايش، چهار وجه مخاطب ـ بازيگر ـ نگاهبان ـ شاعر شكل مي‌گيرد.

Tazieh is a traditional theater whose common theme is historical and religious events and tragedy of Prophet Muhammad and his family, in particular the battle of Karbala. Ritual aspect of this theatrical tradition is in a way that traditional audiences have a particular relationship with it and this characteristic plays an important role in view devotees comprehension and conclusion and this will not form except from holy seeing and preceding comprehension from context of tradition The purpose of this paper is to recognize the difference between audiences and mere viewers by hermeneutic phenomenological attitude and to clarify the role of audiences who participate in Tazieh, as guardsman of the artwork and finally the tetrahedron of audience, performer, guardsman, poet forms in this theater.