روابط ايران و عراق پس از صدام؛ فرصت‌ها و چالش‌ها

نوشتار حاضر به بررسي روابط ايران و عراق پس از صدام پرداخته است. با عنايت به اينكه؛ ايران همواره مركز تلاقي خطوط گوناگون و درگاهي جهت تبادل بين شرق و غرب بوده است، عراق هم، باتوجه به مرز طولاني‌، همواره به عنوان سدي در برابر اين جايگاه تبادلي بوده است، چه در زماني كه عثماني‌ها بر مسند قدرت بوده‌اند و چه پس از آن در زمان رژيم بعث چنين مشكلي وجود داشت. عنصر شيعي در عراق بايستي كمك مناسبي به عنوان تسهيل كننده روابط باشد. بر اين اساس كه؛ فرصت‌ها و چالش‌هاي فراروي ايران در عراق جديد چيست؟و چشم انداز روابط دو كشور چگونه ارزيابي مي‌شود؟ سوال اساسي پژوهش را شكل مي‌دهند. دو شاخص (فرصت‌ها و چالش ها) به عنوان متغيير مستقل و سطح همكاري، روابط وچشم‌اندازها دو كشور به عنوان متغيير وابسته مورد بررسي قرارگرفته است. به عبارتي هر چه از فرصت‌هاي ايجاد شده در فضاي كنوني بيشتر بهره‌برداري شود، منجر به كاهش عوامل تنش‌زا مانند نفوذ سلفي‌گري در عراق شده و در صورت تشديد نفوذ عوامل خارجي بستر جهت رشد موانع امنيتي، اقتصادي و از همه مهمتر فرهنگي كه مولفه‌هاي اساسي براي جمهوري اسلامي ايران است ايجاد خواهد شد.