معيارهاي سنجش بي‌مبالاتي‌؛ معيار شخصي يا نوعي‌؟

Standards of Imprudence’s Measurement; Personal Standard or Typical

در حقوق كيفري‌، معيارهاي شخصي و نوعي از جمله معيارهاي مهم براي احراز مسووليت كيفري هستند‌. معيار شخصي احراز مسووليت كيفري صرفاً بر شخص مرتكب‌، ويژگي شخصي ‌و ساختار ذهني او تمركز دارد‌. در نقطه مقابل‌، معيار نوعي براي احراز مسووليت كيفري، بدون توجه به خصايص و نقطه‌نظر فرد مرتكب‌، بر مقايسه رفتار مرتكب با يك فرد معقول در شرايط وي تاكيد مي‌نمايد‌. بر همين اساس، در سنجش بي‌مبالاتي پزشكي در حقوق كيفري‌، اين سوال مطرح مي‌شود كه معيار اين سنجش بايد معيار شخصي باشد يا نوعي‌؟ مطالعه در نظام حقوقي ايران و برخي كشورهاي ديگر نشان مي‌دهد كه معيار غالب در اين زمينه معيار نوعي است‌. به عبارت ديگر در صورتي كه رفتار پزشك به گونه‌اي باشد كه از استانداردهاي رفتاري كه از يك پزشك معقول و متعارف در شرايط مشابه پايين‌‌تر باشد او مرتكب بي‌مبالاتي گرديده است، خواه او از منظر فردي حداكثر تلاش را در انجام اقدامات پزشكي معمول كرده يا نكرده باشد.

In criminal law, subjective and objective criteria are of importance criteria for establishing of criminal responsibility. Subjective criterion of establishing of criminal responsibility only focuses on wrongdoer, his personal characteristics and his mental state. In contrast, objective criterion of criminal responsibility regardless of perpetrator characteristics and his point of view focuses on comparison of perpetrator with a reasonable person in his situation. The question is that. In medical negligence should this criterion be objective or subjective? Studies in Iranian and other legal systems show that the dominant criterion must be objective. In other word, if the physicians’ behavior is lower than conduct standards of a reasonable physician in the same conditions, he is negligent, whether he personally has done his best maximum effort or not