جغرافياي راديكال؛ رويكرد ميان‌رشته‌اي در جغرافياي انساني

ظهور علوم ميان‌رشته‌اي و تخصص‌طلبي بعد از تحولات علمي در قرن 19 محصول شرايط تاريخي بود. فقدان نظريه‌هاي ‌عام و فراگير، زمينه‌ساز تجزيه علوم اجتماعي و به تبع آن جغرافيا گرديد. علم جغرافيا نيز در گذر زمان به دو رشته جغرافياي طبيعي و جغرافياي انساني تقسيم شد. هركدام از اين رشته‌ها از علوم مشابه و همجوار به منظور غني‌سازي مباني نظري و توسعه قلمرو مطالعاتي خود استفاده كردند. جغرافياي انساني در قرن نوزدهم بيشتر از انسان‌شناسي تاثير پذيرفت و در اول قرن نوزدهم و اول قرن بيستم تحت تاثير جامعه‌شناسي بود و از نيمه قرن بيستم تاكنون متاثر از علوم زيستي، روانشناسي، اقتصاد سياسي و نظريه‌هاي ‌اجتماعي بوده است. يكي از زيرشاخه‌هاي ‌جغرافياي انساني كه عمدتاً تحت تاثير اقتصاد سياسي و ايديولوژي‌هاي ‌چپ قرار گرفت جغرافياي راديكال بود. جغرافياي راديكال با رويكردي بنيادستيز، بر عدالت اجتماعي تاكيد مي‌ورزد و با بررسي كيفيت زندگي انسان‌ها در فضاهاي مختلف سعي در تغيير مناسبات اجتماعي و اقتصادي و فضايي دارد. بنابراين پويايي و برخورد انتقادي از ويژگي‌هاي ‌جغرافياي راديكال است.